MAMA SHARON » BLOGT » SHARON » SHARON » ALLE BALLEN HOOG

ALLE BALLEN HOOG

Gepubliceerd op 4 januari 2021 om 21:50

Naast moeder en manager huishouden, ben ik ook nog samen met mijn moeder mantelzorger voor mijn oma.
Mijn oma is 78, heeft vasculaire dementie, Alzheimer en diabetes en woonde tot vorige week nog thuis. Met behulp van o.a. thuiszorg, de huisarts, dagactiviteitencentrum probeerden we haar zolang mogelijk thuis proberen te houden, zoals zij dit graag wilde. Wat echt haar redding is geweest, is dat zij al járen een bepaalde structuur en regelmaat heeft, waardoor ze goed alle ballen hoog kon houden.

Lang heeft ze voor mijn opa gezorgd, die de ziekte van Parkinson had en hier 3 jaar geleden uiteindelijk aan de gevolgen hiervan is overleden. De neuroloog van mijn opa viel het al op dat mijn oma wat achteruit ging en zelf had ik ook wel zo mijn vermoedens, maar de verpleegkundig specialist van de huisartsenpraktijk weed dit aan stress van het zorgen voor mijn opa. Toen mijn opa kwam te overlijden, viel ook een deel van haar regelmaat en structuur weg. Oma ging een stuk harder achteruit. Ze viel door de mand toen zij was gevallen met de fiets, waarna zij haar pols had gebroken, maar niet meer wist hoe.

Zo kwam de thuiszorg in beeld.

In eerste instantie om een paar keer per week te helpen bij het douchen, want dit lukte niet meer alleen met een gebroken pols, uiteindelijk bleven ze hangen om mijn oma te ondersteunen bij het bloedsuikerwaarde prikken voor haar diabetes. Na een lang traject van halen en trekken, kwam dus toch de diagnose vasculaire dementie i.c.m. Alzheimer in beeld. Je merkte ook echt dat ze steeds een beetje meer in moest leveren; haar kortetermijngeheugen als eerste, maar al snel kon ze ook niet meer haar eigen medicijnen beheren, ging het koken achteruit en vergat ze regelmatig de goede boodschappen bij de supermarkt te halen. Ze kon steeds minder goed de ballen hoog houden. Alle zeilen werden bij gezet, aankomende week zou zelfs een professionele 'buddy' komen die met haar de boodschappen zou gaan doen en met haar samen zou gaan koken. Tot vorige week dus.

Oma had al een paar keer een TIA gehad.

Ook wel een (kleine) beroerte genoemd in de volksmond. Afgelopen maandag was het goed raak, een CVA (beroerte) bleek achteraf. Samen met mijn moeder zorgde we voor haar ter overbrugging naar een voorlopig tijdelijke plek in het verpleeghuis. Langzaam maar zeker gaat het wat beter. Oma wil ook gewoon nog ontzettend graag. Ze heeft functie- en krachtverlies in haar rechterarm en been, haar spraak is verstoord en ook handelingen uitvoeren gaan niet meer zoals het ging. Maar dat houdt haar echt niet tegen hoor. Ze wil nog steeds graag wandelen en alles zelf doen. Met als gevolg dat ze dan ook regelmatig op de grond ligt. Hier wordt nu een passende oplossing voor gezocht en we hebben er alle vertrouwen in dat ze goed verzorgd wordt op de plek waar ze nu zit. We hebben ons best gedaan om haar zolang mogelijk thuis te houden - en dit was de grens.

Het deed me nadenken.

Over alle ballen die ik dagelijks hoog probeer te houden; zorgen voor mezelf, zorgen voor mijn gezin, het huishouden, (gedeeltelijk) mantelzorgen voor mijn oma, een (hopelijk in de toekomst) succesvolle blog neer willen zetten, een bijbehorende community onderhouden, sociale contacten onderhouden (niet een van mijn sterkste kanten, maar ik wíl wel graag!) en ondertussen ook nog een beetje op de hoogte houden van wat er gaande is. Hoe bizar is het, als je er even bij stil staat dat er maar een klein iets hoeft te gebeuren (zoals een beroerte) dat je wereld op zijn kop staat en het allang niet meer zo vanzelfsprekend is dat je alle ballen hoog kan houden. Het relativeert een hoop.

Goede voornemens

Terwijl dit alles zich afspeelt, rollen we geruisloos een nieuw jaar in. Traditiegetrouw nemen we ons allen weer goede voornemens voor. Normaal doe ik hier niet zo aan mee. Ten eerste omdat ik vind dat je op ieder moment van het jaar goede voornemens kunt bedenken (en tot uitvoering kan brengen), maar ook omdat ik een maand later - 1 februari - jarig ben en dit voor mij meer een nieuw jaar is dan oud & nieuw. Toch wilde ik dit jaar op 1 januari mijn goede voornemens in laten gaan. De hele situatie van mijn oma afgelopen week heeft me nog meer doen beseffen hoe we maar mensen van de dag zijn. Dus waarom morgen beginnen als het vandaag al kan?

Te veel goede voornemens

Wat dan weer mijn valkuil is, is dat ik te veel in één keer wil. En als dan een van die dingen dreigt te mislukken, ik gelijk maar weer de handdoek in de ring gooi. Wat eigenlijk heel krom is, want vanuit mijn zorgachtergrond weet ik dat in de cirkel van verandering altijd terugval om de hoek komt kijken. Terugval is niet erg - het gaat echt om doorzettingsvermogen en motivatie. Daarom is het belangrijk om continu je motivatie erbij te halen - waar deed je het ook alweer voor?! Mijn goede voornemens staan in het teken van mijzelf verder ontwikkelen, gezonder leven en groeien als moeder en persoon. Want stilstaan is geen optie. Leven ís ontwikkelen, groeien, op je bek gaan en weer opstaan.

Iedere. Keer. Weer.

En de ene keer is moeilijker dan de andere keer. Maar na zo een gek jaar als 2020 kunnen we alles aan - toch ;-) ?


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.