MAMA SHARON » BLOGT » SHARON » SHARON » ODE AAN MIJN VALENTIJNS

ODE AAN MIJN VALENTIJNS

Gepubliceerd op 14 februari 2021 om 09:00

Allereerst - een ode aan mijn man.

Mijn rots in de branding. We kenden elkaar nét twee maanden toen we er achter kwamen dat ik zwanger was - door anticonceptie heen. We hebben goed en lang gesproken - ja, óók wij vonden het wel snel - maar het voelde goed. Het voelde alsof het zo had moeten zijn.
We kozen voor elkaar en we kozen voor onze dochter.
En heb echt geen moment spijt gehad van deze keuze.

Januari 2020 maakten wij het officieel. We zeiden het 'ja-woord' tegen elkaar. We hielden het klein, omdat het onjuist voelde om het groots uit te pakken (en dit ook niet echt bij ons past), maar we gingen wel uiteten en lieten mooie foto's maken.
Nooit hadden we voorzien dat Corona om de hoek zou komen kijken en veel roet in het eten zou gooien. Maar we klagen niet, we dragen. Thuis maken we er het beste van en hebben we
het fijn samen.

Het verbaast me soms hoeveel we op elkaar lijken.

En waar we dat niet doen, dat we elkaar juist daar mooi aanvullen. Het doet je meer dan sieren, dat je ontzettend ontwikkelingsgericht bent. Je staat open om te groeien, te ontwikkelen, je durft feedback te ontvangen en te geven. Als mens, als vader, maar ook zeker in je werk. Je hebt een groot verantwoordelijkheidsgevoel tegenover onze dochter en mij, wat je geen betere man kan maken dan je bent. Ik ben je dankbaar, dat je mij support in wat ik wil en doe, dat ik weet dat je mijn rug hebt als dat nodig is. We hebben in korte tijd veel rare tegenslagen gehad, maar we hebben ons er tot zover goed doorheen geslagen. Gelukkig waren er ook veel mooie momenten, waar ik volop samen met je van kan genieten.

Het meeste geniet ik wel van je als je in je rol als vader bent. Soms betrap ik je er op dat je stil, zwijgend, genietend kan staren naar onze mooie dochter - zoals ik dat ook soms gráág doe. Beiden zijn we nog op zoek wat het ouderschap brengt, welke rol wij daar in aan moeten nemen, maar ik vind het bewonderenswaardig hoe je dit aanpakt en doet.
Gelukkig vergeet je niet je humor en je altijd goede humeur mee te nemen hierin.

Ja! Onze dochter,

Charlie. 8 maanden is ze al. Over iets minder dan twee weken is ze net zolang bij ons als dat ze bij mij in de buik gezeten heeft. En tóch vind ik dat deze 8 maanden veel harder zijn gegaan dan
die van de zwangerschap. Wat ben ik verliefd op haar.
Dat wilde ik toch maar even gezegd hebben. De Amsterdamse roots hebben ook haar niet overgeslagen, wat zorgt voor een pittig karakter. Ze weet wat ze wil - en daar kan ik soms maar al te hard om grijnzen. Als ze lacht, lachen haar ogen mee en lijkt het alsof de zon nog een beetje harder gaat stralen. Ze groeit en ontwikkelt sneller dan dat je met je ogen kan knipperen en wij kunnen slechts genieten van iedere sprong die ze maakt.

Ik had een aantal jaar geleden echt niet verwacht met jullie samen in het mooie Twentse te wonen. Maar ik ben gelukkig en heb geen moment spijt gehad van deze keuze. Wat anderen er ook van mogen denken of zeggen. De mensen praten toch wel. Ik hou van jullie. Mijn Valentijns


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Lucy
7 maanden geleden

Wat een leuk bericht en wat een liefde🥰. Hier een berichtje van je tante wij kende elkaar droe maanden toen we gingen trouwen. Je weet nooit of je t goed doet maar kijk eens naar ons we waren vorig jaar veertig jaargetrouwd en we zijnnog blij met elkaar ☺️

Sharon
7 maanden geleden

Ha tante! Wat leuk dat je een berichtje achter laat. Grappig, nooit geweten dat jullie elkaar pas 3 maanden kenden :-) Mooi bewijs inderdaad dat het ook wél kan ♥