MAMA SHARON » BLOGT » SHARON » SHARON » SHARON - PERSOONLIJKE UPDATE

SHARON - PERSOONLIJKE UPDATE

Gepubliceerd op 5 maart 2021 om 09:00

Misschien ben ik afgelopen tijd wat afweziger geweest, misschien heb je er weinig van gemerkt. Ik vond het in ieder geval tijd voor een persoonlijke update. Afgelopen maanden waren veel. Veel als in heftig, als in veel gebeurd. De winter is nooit zo mijn favoriete seizoen. Ik lig het liefste van decemer tot april in een lekkere winterslaap. Al vind ik de feestdagen en mijn verjaardag wél leuk aan de winter, daar houdt het dan ook wel mee op. Zodra de lente (of het lenteweer) weer om de hoek komt kijken, bloei ik weer een beetje op en word ik weer een beetje een 'normaal mens'. Deze lentedagen vielen samen met reflectie, afsluiting en nieuwe inspiratie. 

December

Buiten dat ik December altijd zo'n aparte maand vind die altijd véél harder gaat dan andere maanden, was het vooral een rare maand omdat de man begon te sukkelen met zijn gezondheid. Alle klachten van het corona-lijstje kon je afstrepen. We baalden ontzettend, want we waren juist zo voorzichtig geweest. We zijn als de dood dat onze baby corona krijgt - en dat wil je niet. Daarnaast kunnen wij beiden gewoon niet uitvallen, dus dat werkt natuurlijk ook niet echt mee. Meerdere coronatests gedaan, allemaal negatief, maar hij blééf sukkelen. Mijn zusters-instinct zei dat hij maar in ieder geval wat ibuprofen over de dag moest innemen, want naar de huisarts gaan wilde hij niet. Nadat hij na een maand nog liep te kwakkelen met de zelfde klachten en wéér een negatieve coronatest had, toch maar naar de huisarts. De ontstekingswaarden waren toch wel wat verhoogd geweest, dus vermoedelijk heeft er toch wel een lichte ontsteking gespeeld. 

 

Mijn man is hier altijd de vrolijke Frits in huis en bepaald hiermee erg de sfeer in huis. Wat erg prettig is! Maar op moment dat hij dan weg valt, door in dit geval dat hij zich écht niet lekker voelt, merk je dat ook wel gelijk natuurlijk. Dat was erg lastig deze maand. Het was soms op de tenen lopen en op de tong bijten, maar wat een bikkel is hij tegelijkertijd. Zoveel mogelijk aan het werk geweest en zoveel mogelijk geholpen met Charlie en in het huis waar het kon of toe liet.

 

Eind december kreeg mijn oma een CVA (beter bekend als beroerte). Ze had al eerder kleine TIA's (kleine beroertes) gehad, wilde niet meer behandeld worden in het ziekenhuis of dergelijke en ergens wisten we dat dit er aan zat te komen - maar zó snel. Er werd in eerste instantie gedacht aan een delier. Maar ook die heeft ze wel vaker gehad en dit leek er niet op. Bovendien had zij uitvalsverschijnselen aan één kant van haar lichaam, dus hadden we echt het vermoeden van een CVA. Een ding was wel duidelijk; ze kon niet thuis blijven en moest opgenomen gaan worden in het verpleeghuis. Iets wat zij eigenlijk niet wilde. 

Januari

We waren al bezig geweest om zaken te regelen, dat zij dus niet opgenomen wilde worden in verpleeghuis en dergelijke, maar we waren simpelweg te laat hiervoor. In het verpleeghuis kwam dus toch de conclusie dat zij een CVA had gehad. Ze heeft uiteindelijk twee weken in het verpleeghuis gezeten, waar ze ups & downs had, maar waar ze duidelijk al lang niet meer zichzelf was. Uiteindelijk kwam ze in januari te overlijden aan een hartstilstand. Gelukkig is dit allemaal rustig gegaan voor haar. Maar wat is het allemaal ontzettend snel gegaan. Mijn moeder regelt de grootste zaken, maar omdat zij enigskind is (en geen partner heeft) heb ik haar hier grotedeels mee geholpen. Het is allemaal zo gigantisch snel gegaan. Al het regelen, de uitvaart, spullen uitzoeken, het huis ontruimen... 

Even ging ik over in overlevingsstand. Januari heb ik maar zo snel mogelijk er doorheen geleefd, op naar februari. Nieuwe maand, nieuw levensjaar. Dat leek me wel iets waar ik hard aan toe was ofzo.

Februari

Februari is voor mijn gevoel écht omgevlogen. Dat doet februari wel vaker, zeker omdat het een kortere maand is dan de andere maanden, maar deze ging echt hard. En misschien maar goed ook. We kregen al snel wat fijne lentedagen, waar ik echt van opgeknapt ben. Langzaam kruip ik weer uit mijn schulpje. Ik kan weer prioriteiten stellen en bepalen wat ik zélf wil, belangrijk vind en aan wil werken. Want huismoeder zijn is top, maar daarnaast gaat zelfontwikkeling gewoon door. Wil zoveel mogelijk gebruik maken van deze tijd om zaken op orde te stellen.

Maart

Één van deze zaken - degene die me toch wel het meeste hoofdpijn geeft - is toch wel het vinden van een nieuw huis. Toen we in dit huis (wat we particulier huren) kwamen, hadden we het idee dat we ademruimte hadden. We hebben een contract voor 2 jaar, wat daarna over zou gaan in onbepaalde tijd. Er mankeerde wel het een en ander aan het huis, noem het verborgen gebreken, maar de huisbaas heeft het in het begin allemaal keurig netjes opgelost. Nadat we hier alles een beetje rond hadden, kregen we de mededeling dat de huisbaas de woning toch wil gaan verkopen als straks ons contract afloopt. Sinds we dit weten zijn we al aan het reageren op woningen via de woningbouw. Echter sta ik er net anderhalf jaar ingeschreven - en dat betekend zélfs in het verre Oosten dat je precies naast de pot pist. Natuurlijk kijken we zo af en toe ook naar particulier woningen, maar ik kijk weer net zo snel weg. We betalen hier al bijna onze max, maar willen we soortgelijk iets huren, zijn we zeker 100 tot 200 euro meer kwijt per maand. De woningnood is een bitch, een grote ook. Ik vraag me echt af hoe we dit moeten gaan doen straks. Volgend jaar maart moeten we er hier uit en ik heb er een hard hoofd in dat we iets fatsoenlijks voor een redelijke prijs gaan vinden. 

 

Zoals ik al zei, het lenteweer brengt letterlijk verlichting met zich mee. Ik heb een goed gesprek gehad met een vriend van mij, waarmee ik opeens wat emotionele bagage die ik al veel te lang mee droeg uit mijn grote rugzak kon slingeren. En dat lucht gigantisch op. Ik heb flink aantal zaken afgestoten. Zo heb ik een persoonlijke coach geprobeerd, maar dat kostte me meer energie dan ik kreeg, dus heb na een paar gesprekken vriendelijk bedankt. Ook heb ik projecten waar ik mee bezig ben anders ingedeeld en een andere vorm gegeven, zodat ik meer tijd en energie heb voor nieuwe projecten. En nu de rust is wedergekeerd, ook weer een weekend ingepland dat Charlie eens lekker naar mijn moeder kan. Ze is afgelopen tijd wel veel bij mijn schoonouders geweest, zodat wij de zaken in Amsterdam voor mijn oma konden regelen (heel fijn!), maar dat zorgt nog niet echt dat ik zelf wat rust kan pakken. Het is fijn om dit in het vooruitzicht te hebben. Want natuurlijk ben ik dol op haar, maar soms heb ik toch echt even tijd nodig om tot mijzelf te komen. 


Echt afgesloten is het allemaal natuurlijk nog niet. Ik betrap me er soms nog steeds op dat ik graag mijn oma wil bellen om een beetje te kletsen over hoe haar en mijn dag geweest is, maar dat gaat echter niet meer. In mijn hoofd speel ik dan af hoe dit gesprek er uit zou hebben gezien, wat ze gezegd zou hebben. Het is zo raar dat ze er gewoon niet meer is. Maar doordat ik een groot brok emotionele bagage uit mijn rugzak heb kunnen gooien, voelt het wel wat lichter allemaal. Wat heel raar voelt, maar het een heeft weinig met het ander te maken. Verder helpt het enorm om mij gewoon te blijven focussen op de dingen die ik belangrijk vind en die ik gedaan wil krijgen. Het is soms zwaar, maar het leven gaat door. Zeker met de kleine nu. Die krijgt er heus wel wát van mee, want je kan het niet verstoppen, maar we doen ons best om haar zo min mogelijk te belasten met alles. Het is ontzettend fijn dat we hierin steun krijgen van de familie en alle andere lieve vrienden en kennisen om ons heen💕


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.