MAMA SHARON » BLOGT » SHARON » SHARON » ALLES VALT OP ZIJN PLEK

ALLES VALT OP ZIJN PLEK

Gepubliceerd op 21 maart 2021 om 09:00

Als kind was ik al een beetje een buitenbeentje. Buiten mijn aparte kledingstijl, André Hazes-accent en mijn duidelijke mening, vonden ze me voornamelijk gevoelig - of zelfs overgevoelig. Enerzijds had iedereen altijd wel het idee dat ik mij wel zou redden - en dat was dan ook gelijk de reden waarom ik mij soms niet zo moest 'aanstellen'. Ik begreep het nooit zo goed, hoe ik mij dan 'niet aanstellen' moest. Ik had gewoon heel veel gedachten, heel veel vragen en behoefte aan heel veel antwoorden. Want antwoorden geven mij rust.

Vele stempels, meningen, hulpverleners zijn in mijn jeugd de revue al gepasseerd.

Het is natuurlijk ook niet normaal dat je, je gehele puberteit depressief bent. Achteraf begrijp ik steeds beter waar deze depressie vandaan komt, maar alle labels die ze er bij verzonnen hebben mij nooit goed gepast. Het voelde als een veel te krappe jas die ik toch maar aan moest trekken. Op moment dat ik zwanger werd van Charlie en bij de verloskundige de intake moest afnemen, werd ik direct doorverwezen naar het ziekenhuis - daar zou ze mij beter (preventief) kunnen helpen op basis van mijn verleden. Echter was dit niet het geval en werd (opnieuw) de gehele situatie tegen mij gekeerd.

Ik wilde weg hier - en snel.

Voelde mij niet op mijn gemak. Er gebeurde dingen die niet klopten, maar daar mocht ik niks over zeggen. 'Niet klagen, maar dragen' was het ongeschreven motto. Als de sodemieter ben ik andere hulp gaan zoeken. Omdat ik serieus schijtbang was om moeder te worden - en geen idee had wat mijn rugzak voor gevolgen zou hebben voor ons kind, maar ook omdat ik gewoon zo snel mogelijk weg wilde vanuit het ziekenhuis. Gelukkig kreeg ik al snel andere begeleiding. Echter niet de begeleiding die mij paste, maar deze volgde wel.

Voor het eerst in mijn leven voel ik mij gezien en gehoord.

Doordat ik eindelijk écht aan het woord mag zijn, er écht geluisterd wordt en er écht gekeken wordt naar mijn gedachtegang, zijn we er dus achter gekomen dat ik hoogsensitief ben. En deze stempel past me als gegoten. Ik heb er afgelopen weken ontzettend veel over gelezen en het voelt echt alsof eindelijk alles op zijn plekje begint te vallen. Ik ben niet gek! Mijn gevoel zit vaak heel goed! Maar ik ben zó lang niet serieus genomen en heb zó lang te horen gekregen dat ik mij niet zo moest aanstellen 'want jij komt er wel', dat ik niet meer op mijn eigen gevoelens durfde te vertrouwen. Wat een opluchting dat nu blijkt dat ik toch wel degelijk op mijn gevoel mag vertrouwen! Ik heb geen totaal vertekend beeld van de wereld, in veel gevallen is deze misschien wel wat scherper dan gemiddeld...

Wat is hoogsensitiviteit?

(bron)

Hoogsensitieve personen nemen externe prikkels heel sterk waar. Ze ervaren de wereld om zich heen op een andere, intensere manier. 15 - 20% van de Nederlandse bevolking zegt zich hier in te vinden.

Een aantal HSP kenmerken of symptomen van een hoog sensitief persoon op een rijtje:

  • Je voelt je anders dan anderen
  • Je voelt je vaak niet begrepen
  • Je denkt diep over dingen na
  • Je handelt gewetensvol
  • Je reageert sterker dan gemiddeld op geluiden, geuren en/of licht
  • Je weet of voelt vaak wat je nodig hebt
  • Je neemt veel details waar
  • Je denkt soms te complex of anderen vinden dat je ingewikkeld doet
  • Je hebt een sterk rechtvaardigheidsgevoel en komt voor de underdog op
  • Je bent gericht op anderen en hun behoeften
  • Je voelt de sfeer in een groep aan
  • Je houdt van harmonie in jezelf en om je heen
  • Je trekt je regelmatig terug
  •  Je hebt tijd nodig voordat je een antwoord geeft of een keuze maakt
  • Je kunt snel verbanden leggen
  • Je voelt stemmingen van anderen aan
  • Je vindt een-op-een contact fijner dan groepscontact
  • Je bent graag behulpzaam
  • Je bent hard voor jezelf
  • Je hebt een diepgaande manier van verwerken
  • In de natuur laad je jezelf op

Er zijn verschillende soorten/types van hoogsensitiviteit.

Naast HSP, bestaat er ook HSS (high sensation seeker).

Een aantal HSS kenmerken of symptomen van een high sensation seeker op een rijtje:

  • Je bent eigenwijs en eigengereid
  • Je hebt een grote wilskracht
  • Je weet heel goed wat je wel en niet wilt en hebt een duidelijke behoefte aan autonomie
  • Je bent nieuwsgierig
  • Je hebt (meestal) veel energie, van te weinig doen word je futloos
  • Je zit altijd vol nieuwe ideeën
  • Je kunt behoorlijk ongeduldig zijn
  • Je houdt van nieuwe dingen
  • Je onderneemt ook graag van alles
  • Je gaat liever iets actiefs doen dan rustig op de bank tv kijken
  • Je verveelt je snel
  • Je bent geneigd je zin door te zetten
  • Je bent slim en gewiekst in het beargumenteren en zo je zin (toch) te krijgen
  • Je kunt opstandig worden als iets oneerlijk is of niet op jouw manier gaat
  • Je emoties kunnen binnen no time hoog op lopen. Als kind uitte zich dit in driftbuien
  • Je bent snel enthousiast
  • Je bent ook snel verveeld
  • Je hebt een sterke behoefte aan vrijheid
  • Je kunt snel wisselen in je emoties
  • Je bent graag onder de mensen (als je je goed voelt)

Ik ben wel echt een 'sensation seeker'.

Soms introvert, soms extrovert. Ik heb dagen dat ik prima alleen kan zijn, dat ik mij prima kan vermaken met mijmeren, emotionele belevingen verkennen, nieuwe muziek ontdekken, eventueel 1 op 1 gesprekken met goede vrienden, iets nieuws leren... Maar door alle interne gedachtegangen, kan ik ook te snel overprikkelt raken. Daarom vind ik het soms ook fijn om heerlijk 'extrovert' onder de mensen te zijn. Druk te zijn met allerlei activiteiten, uitdagingen en sociaal leven. Hierin vind ik het soms lastig om mijn grenzen te bewaken, waardoor mijn energie zomaar opeens op kan zijn - en er dus niks meer uit mijn handen komt.

Dit alles geeft ook weer stof tot mijmeren en emotionele verkenningen.

Ik heb tijd nodig om alles een plek te geven, maar het voelt nu al als een enorme last van mijn schouders. Járen heb ik gedacht dat alles mijn schuld was, dat ik gek was (okay, ben ik ook wel een beetje - maar je begrijpt me wel toch 😉) en dat mijn beeld van de wereld & gevoelens vertekend waren. Alles legde ik op een weegschaal, deed ik klankborden, om maar te controleren of het nu echt zo raar of onrealistisch was wat ik dacht of vond. Het is zo fijn dat ik langzaam maar zeker weer meer op mijzelf mag gaan vertrouwen, al zal het nog wel langere tijd gaan duren voordat dit echt gezakt is en ik niet meer andermans feedback nodig heb om dit zelf ook écht zelf te geloven.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.